Performing a difficult past in a museum: The History Museum of Bosnia and Herzegovina

Performing a difficult past in a museum: The History Museum of Bosnia and Herzegovina This paper examines the case of the History Museum of Bosnia and Herzegovina in Sarajevo to explore the entanglements of the somewhat contradictory concept of a history museum as a research institution that aims to educate visitors about the past, as opposed to an artistic performativity that provides sensory engagement and a reliving of past moments. Drawing on the performative paradigm, it focuses on the ways in which a past is made into a present to facilitate experience and bodily re-enactments. The History Museum of Bosnia and Herzegovina has recently embraced new museology approaches that stem from the performative turn. For providing a platform where people can meet and talk about the past, museums have been viewed as promising places for dealing with difficult memories. Artistic performativity has also been valued for opening ways to reconciliation. However, given historical exhibitions’ and artistic installations’ different approaches towards the past, this paper seeks to address some questions that arise from performing difficult pasts in a museum. How do narratives conveyed by exhibitions and artworks interact and influence the overall narratives offered by museums? Does their entanglement open up ways for reconciliation and more inclusive narratives about a difficult past? This paper examines how Brian Eno’s multimedia piece “77 Million Paintings” and the sound installation “Bedtime Stories” interact with the narrative of the permanent exhibition “Besieged Sarajevo” and influence the overall experience of visitors. It suggests that artistic performativity enhances visitors’ attentiveness and sensibility and contributes to their understanding of museum exhibitions in universalistic terms, not necessarily leading to reconciliation but instead opening up ways for the multidirectionality of memories. Performowanie trudnej przeszlości w muzeum. Muzeum Historyczne Bośni i Hercegowiny Autorka analizuje Muzeum Historyczne Bośni i Hercegowiny, badając powiązania w pewnym stopniu sprzecznej koncepcji muzeum historycznego, rozumianego jako instytucja badawcza, ktorej celem jest edukowanie odwiedzających na temat przeszlości, oraz koncepcji performatywności sztuki, ktorej zadaniem jest zaangazowanie zmyslow i umozliwienia ponownego przezycia przeszlości. Korzystając z paradygmatu performatywnego, autorka koncentruje sie na sposobach, w jakie przeszlośc przeksztalcana jest w teraźniejszośc, by umozliwic doświadczenie i cielesne odtworzenie tego, co minione. Muzeum Historyczne Bośni i Hercegowiny przyjelo niedawno nowe podejście do muzealnictwa, wynikające ze zwrotu performatywnego. Muzea uznano za wlaściwe miejsca do radzenia sobie z trudnymi pamieciami, zapewniające przestrzen do spotkan i rozmow o przeszlości. Z kolei performatywnośc sztuki uznano z kolei za czynnik otwierający droge do pojednania. Mimo to, biorąc pod uwage rozne podejścia do przeszlości, pojawiają sie pytania dotyczące performowania trudnej przeszlości w muzeum, do ktorych niniejszy artykul probuje sie odnieśc. W jaki sposob narracje przekazywane przez ekspozycje i dziala sztuki korespondują i wplywają na ogolne narracje tworzone przez muzeum? Czy ich powiązanie otwiera droge do pojednania i bardziej integrujących narracji o trudnej przeszlości? Autorka analizuje, w jaki sposob instalacje artystyczne, w szczegolności multimedialna praca „77 Million Paintings” autorstwa Briana Eno, instalacja dźwiekowa „Opowieści na dobranoc” oraz wystawy czasowe korespondują z narracją stalej ekspozycji „Sarajewo oblezone” oraz w jaki sposob wplywają na ogolne doświadczenie zwiedzającego. Autorka konkluduje, ze performatywnośc sztuki zwieksza uwaznośc i wrazliwośc zwiedzających oraz wplywa na ich rozumienie wystaw muzealnych w kategoriach uniwersalnych, niekoniecznie zaś prowadzi do pojednania, zamiast tego zaś toruje droge do wielokierunkowości pamieci.