Od przysłówka do przedrostka (na przykładzie polskiego współ-)

From an Adverb to a Prefix: The Case of the Polish wspol- In the modern Polish language, it is difficult to determine in an unambiguous manner the word-formative status of formations which feature the element wspol- . Such elements are treated as compounds or, more frequently, as prefixal forms. Historically, these elements, along with the constructions spol- , spolu , constituted a class of compounds which were synonymous. The first attestations of the structures which are discussed in this article date back to as early as the Old Polish period (cf. spolupomoc , spoludziedzic ), although their expansion occurred only in the nineteenth century (e.g. wspoldryblas , wspoldzialac , wspolinteresowany). The development of this derivative group is clearly associated with the evolution of adverbs of the type spolu , pospolu , wespol , wspol , wspolek ; it mainly consists in the expansion of the forms which feature wspol on the one hand, and in the slow process of disassociation of the relationship in question on the other. Owing to specialisation of the forms wspol , spol in the derivational function (a process relatively discernible since the sixteenth century), we may speak about a slow process of their transformation into a prefix, which intensified along with the process of the obsolescence of the adverb wespol . Od przyslowka do przedrostka (na przykladzie polskiego wspol- ) We wspolczesnej polszczyźnie trudno jednoznacznie określic status slowotworczy formacji z cząstką wspol- . Są traktowane bądź jako zlozenia, bądź – cześciej – jako formy prefiksalne. W historii tworzyly razem z konstrukcjami ze spol- , spolu klase synonimicznych wzgledem siebie zlozen. Pierwsze poświadczenia opisywanych struktur pochodzą juz z czasow staropolskich (por. spolupomoc , spoludziedzic ), jednak ich ekspansja nastepuje dopiero okolo XIX wieku (np. wspoldryblas , wspoldzialac , wspolinteresowany ). Rozwoj tej grupy derywacyjnej wyraźnie powiązany jest z ewolucją przyslowkow typu spolu , pospolu , wespol , wspol, wspolek i polega przede wszystkim z jednej strony na ekspansji form z wspol , z drugiej, na powolnym odrywaniu sie od wspomnianego związku. Ze wzgledu na dośc wyraźną juz od XVI wieku specjalizacje form wspol , spol w funkcji derywacyjnej, mozemy mowic o powolnym ich przeksztalcaniu sie w prefiks. Wraz z wycofywaniem sie z jezyka przyslowka wespol proces ten nasilil sie.