A Few Observations on the Distinctive Features of the Greek Culture

A Few Observations on the Distinctive Features of the Greek Culture The article is devoted to one of the most interesting features of the Greek culture in antiquity, namely for an almost total insensitivity of the Hellenes to sounds and colours of any other language. It is no coincidence that the once-non-pejorative word βάρβαρος over time acquired its current meaning of ‘barbaric/barbarian’, shared by probably all modern languages which take inspiration from classical antiquity. The Greeks, however, were not racist in the contemporary meaning of the word: regardless of origin, (s)he who takes the Hellenic culture, and above all language, for his/her own, becomes Greek. We may find an excellent illustration of this in the life and fortunes of Lucian of Samosata. The spreading of Greek culture to the entire Mediterranean and further east – as a consequence of the conquests of Alexander the Great – brought with it the appearance of a new type of books written in Greek and for Greeks. These works presented the rich, and often ancient, heritage of the cultures and peoples subjugated by Hellenic expansion. And although their authors were ‘barbarians’, it was essential that the books themselves be written in Greek. This was so not only because the Hellenes would not understand them otherwise, but probably also due to the fact that it was only the Hellenes who could be considered bearers of the ideal, of kalos kẚgathos , the notion – fundamental to Greek competitive culture – combining moral goodness, righteousness of the spirit and beauty and vigour of the body (often backed by material wealth). However, despite its exclusivity, Greek culture was capable of both attracting others and adapting to them: as is best proven by the history of European culture. Kilka luźnych uwag co do specyfiki greckiej kultury Artykul jest poświecony jednej z najbardziej charakterystycznych cech starozytnej kultury greckiej – brakowi umiejetności Hellenow do zauwazenia piekna i kolorytu jezykow innych niz grecki. Nie jest przypadkiem, ze βάρβαρος 'barbarzynca/barbarzynski' – slowo pierwotnie pozbawione negatywnych konotacji – z biegiem czasu nabralo takiego znaczenia, ktore jest obecne zapewne we wszystkich nowozytnych jezykach, czerpiących z antyku klasycznego. Nie wynika to jednak z rasizmu – Grecy akceptują i uznają za swoich innych, o ile przejmą oni grecką kulture i oczywiście jezyk; klasycznym przykladem jest Lukian z Samosat. Rozszerzenie sie kultury greckiej na caly obszar basenu Morza Środziemnego i dalej na wschod – konsekwencja podbojow Aleksandra Wielkiego – przynosi pojawienie sie ksiązek pisanych po grecku i przeznaczonych dla Grekow. Pokazują one dorobek kultur i ludow podporządkowanych przez Grekow. Choc pisane przez 'barbarzyncow' ksiązki te muszą byc po grecku – Helleni nie zrozumieją inaczej. Zapewne wynika to z faktu, ze tylko Helleni mogą byc uznani za nośnik idealu – pojecia kalokagathii , fundamentalnego dla greckiej kultury wspolzawodnictwa, polączenia moralnego dobra, szlachetności ducha, cielesnego piekna i tezyzny (nierzadko wspartego majątkiem). Kultura grecka – mimo swej ekskluzywności – potrafila jednak przyciągac innych i do innych sie przystosowywac: dzieje kultury europejskiej są tego najlepszym dowodem.