Muzyka i jej nauczanie w kontekście innych dyscyplin artystycznych

W epoce ścisłych specjalizacji w nauce, nowych obszarów wiedzy i różnorodności nurtów w sztuce znalezienie pomostu pomiędzy kulturą współczesności, przyszłości, a także przeszłości jawi się jako jedno z ważniejszych zadań – również edukacyjnych. określenie stanowiska wobec dziejów twórczości artystycznej, postrzeganie sztuki jako zjawiska społecznego wciąż dynamicznie zmieniającego się w biegu historycznych przemian, oraz – jak to ujmuje Marian Golka – docenianie różnych „form jej obecności w życiu”1, pozwalają na pełniejsze zrozumienie jej istoty, a także uporządkowanie zjawisk, jakich dostarcza współczesność. Tak więc nabycie umiejętności spojrzenia na dzieło sztuki jako składnik pewnej struktury historyczno-społecznej, umiejętności odebrania go i zrozumienia w świetle innych sztuk, a także umiejętności spojrzenia na nie w perspektywie jednostkowego zbliżenia wydaje się niezbędne w procesie nauczania w każdej dyscyplinie artystycznej, również muzycznej. W dawniejszych i współczesnych programach kształcenia w zakresie poszczególnych dyscyplin artystycznych systematycznie pojawia się (w rozmaitych wariantach i z różnym stopniem wyeksponowania) wątek wskazujący na potrzebę przybliżania w procesie edukacyjnym zagadnień związanych z szeroko pojętym powinowactwem czy też integracją sztuk. Powszechnie znana i głoszona przed laty, zwłaszcza przez romantyków i symbolistów, idea korespondencji sztuk – correspondance des arts – jest, jak wiadomo, problematyką niezwykle rozległą, posiadającą bogatą tradycję w myśli estetyczno-filozoficznej. By nie sięgać więc do najstarszych źródeł tej koncepcji, przytoczmy choćby te właśnie z kręgu estetyki romantyzmu, kiedy to jednym z głównych postulatów estetycznych była właśnie idea syntezy sztuk, idea ich wewnętrznej jedności, idea, którą podniesiono